Morskie Oko

Pogodne, ciche jak duch, co tonąc w marzeniu
leci w sfery - spokojne, burzliwe ominie:
lśni jezioro zamknięte w granitów kotlinie,
jak błyszczący dyjament w stalowym pierścieniu.

Słońce nad obłokami po nieba sklepieniu
jak orzeł nad żurawi lotnym stadem płynie:
granity się malują w przejrzystej głębinie.
niby obraz przeszłości odbity w wspomnieniu.

Widziałem to jezioro, gdy po nieba sklepie
wicher gnał czarne chmury, wyjąc w skalnej głuszy,
podobny lwu, co ściga bawoły po stepie:

skrami spod kopyt błyski z chmur wylatywały,
grzmot zdał się rykiem. Woda bijąca o skały
była jak duch, co więzy targa, a nie kruszy.

 

Kazimierz Przerwa – Tetmajer

 

Morskie Oko – jezioro, które nic wspólnego z morzem nie ma, tak więc skąd nazwa „Morskie Oko”? Według legendy jezioro ma podziemne połączenie z Adriatykiem, tak też myślano o innych jeziorach położonych w Karpatach, ale z racji tego, że Morskie Oko (nazywane z dawna Rybim Stawem) było największe i najpiękniejsze toteż jemu ostała się ta nazwa aż do dziś.

Jakimi więc walorami może się poszczycić to jedno z najpiękniejszych Tatrzańskich jezior? Morskie Oko położone jest po północnej stronie Tatr Wysokich u stóp Mięguszowieckich Szczytów, w Dolinie Rybiego Potoku. Jezioro otoczone jest najwyższymi szczytami Tatr Polskich, co dodaje pikanterii temu niezwykłemu miejscu. Najwyżej wznoszącym się szczytem jest dumny Mnich zawdzięczający swą nazwę ostremu szczytowi podobnemu do mnisiego habitu.

Morskie Oko według najnowszych pomiarów jest największym jeziorem tatrzańskim (ok. 35 ha), pod względem głębokości (50,8 m) jezioro uplasowało się na miejscu piątym wśród innych tatrzańskich jezior. Jezioro zaliczane jest do polodowcowych o charakterze karowo – morenowym, woda wypełnia wydrążoną niegdyś przez lodowce misę skalną.

Morskie Oko dawniej nazywano Rybim Jeziorem lub Rybim Stawem, gdyż należy do nielicznych zarybionych w sposób naturalny jezior tatrzańskich, w którym w przeważającej części występują pstrągi.  Z jeziora wypływa Rybi Potok, który w dalszym odcinku dzieli się na kilka Rybich Stawków: Małe Morskie Oko, Żabie Oko i Małe Żabie Oko.

Od południa pod ścianami Mięguszowieckich szczytów można podziwiać kosodrzewinę porastającą masywne stożki piargowe, wśród której możemy znaleźć także okazałe limby będące w Polsce pod ścisłą ochroną.

Morskie Oko zachwycało swym pięknem podróżników odkąd miejsce to zostało odkryte 150 lat temu i pozostało jednym z najbardziej popularnych i najczęściej odwiedzanych miejsc w Tatrach. Według statystyk z sierpnia 2011 r. Morskie Oko w jeden

z sierpniowych dni odwiedziło 13 tyś. turystów.

Dużym atutem Morskiego Oka jest jego dostępność, nawet niezbyt wytrawni piechurzy są

w stanie do niego dojść. Najpopularniejszy szlak wiedzie z Palenicy Białczańskiej (do której można dojechać autobusem) wprost nad jezioro, a przechadzka zajmuje około 1.5 godziny. Odcinek drogi prowadzącej do Morskiego Oka jest pokryty asfaltem, co dla poniektórych może stać się znacznym ułatwieniem. Można jednak dostać się tam również innymi szlakami, nieco trudniejszymi i bardziej skomplikowanymi jednak piękno tego miejsca, którego nie da się opisać słowami wynagrodzi wszelkie trudy.

 

Oprac. mgr Justyna Brytan

Bibliografia:

  1. A. Karpiel – Semberecka, 2011,  Szokująca frekwencja w Tatrach., [w:] www.watra.pl
  2. J. Młodziejowski, 1937, Morskie Oko. "Wierchy" 15
  3. K. Przerwa – Tetmajer, 2000, Najpiękniejsze wiersze.
  4. www.e-zakopane.com